Op de cover van haar derde album staat de Engelse singer-songwriter Marika Hackman gehuld in slechts een onderbroek en sokken terwijl zij een biggetje in haar handen houdt. Het laat de eigenzinnigheid van de artieste zien, die zich op haar derde album nog verder van de intieme luistermuziek van debuut We Slept At Last (2015) weg beweegt. Dit album kwam tot stand na de relatiebreuk met Amber Bain ( The Japanese House , die op haar beurt deze breuk op haar album Good At Falling (2019) verwerkte). Op Any Human Friend wilde Hackman het onderwerp seksualiteit op een directe manier in haar teksten verwerken. Hackman neemt hier dan ook geen blad voor de mond en er prijkt dan ook een ‘explicit content’ sticker op de cd-hoes. Zij gebruikt seks niet om te choqueren of plat te zijn, maar om normen te doorbreken. Met meer stekelig gitaarspel geeft Hackman invulling aan haar rauwere geluid, in tegenstelling tot de folk-inslag die haar tweede album I’m Not Your Man (2017) domineerde. Ook de elektronische invloeden zijn dit keer minimaal. Knap is hoe Hackman op drie albums haast totaal verschillend klinkt, maar dat steeds met een minder is meer insteek weet te bewerkstelligen. (JvQ)